Google Website Translator Gadget

fredag 28. januar 2011

Ein historie frå postkontoret

I førre veka hadde eg ei spesiell oppleving på postkontoret. Eg var i Sucre og ville sende nokon postkort og brev til familie og vener. 

Med jobberfaring frå Posten Norge veit eg at det er viktig å sette på avsendaradresse dersom adressaten har flytta. Eg gjorde som eg er vant til frå Norge, skreiv avsendar på baksida og sette eit kryss over adressa. Det hender jo at folk flyttar slik at posten ikkje kjem fram. 

Eg gjekk glad og fornøgd inn på postkontoret og stilte meg i kø for å få sendt avgårde helsingane eg hadde skrive. Det var ei dame som blei ekspedert i skranka, og eg var neste kunde. Postfunksjonæren var ei myndig og bestemt kvinne, og eg såg at eit eller anna gjorde at eit brev ikkje kunne sendast. Eg tenkte ikkje så mykje over det der og då. Det var vel ein regel som var grunnen til det.

Det blei min tur til å kjøpe frimerke og sende avgårde post. Eg la postkorta og brevet eg skulle sende på disken slik at postfunksjonæren kunne sjå dei. Ho spurde kor eg skulle sende, og eg svarte Europa. Deretter tok ho til å granske korta mine. Under til-feltet på kortat hadde eg også skrive avsendar og kryssa over. Dette var ikkje greit. Det måtte settast ein kvit lapp over den adressa som eg hadde skrive med kryss over. For desse korta kunne ikkje sendast slik. Sånn var det berre. Eg forstod ikkje heilt kvifor og prøvde å forklare som det var at slik gjorde vi i Norge, og at adressa som var overkryssa var mi avsendaradresse. Dette blei ikkje godtatt. 

Eg viste  henne at eg hadde gjort det same på brevet, og ho rista på hovudet og sa at heller ikkje der var det gjort rett. Det måtte limast noko over, og ho spurde meg om eg ville at ho skulle gjere det.« Greit» sa eg, og ho laga til ein lapp for å dekke over avsendaradressa bak på konvolutten. Vidare tok ho masse lim på lappen og klistra den over. Brevet kunne likevel ikkje sendast. No måtte eg skrive adressa mi på baksida, men utan å krysse over den. Eg syns dette virka unødvendig, og sa at det ikkje var veldig viktig for meg å ha avsendaradressa på brevet. Det eg ville var å få sendt posten min... 

Det kom til at to av postkorta var godkjende og dei kunne eg få kjøpe frimerke til og sende. Eg var skuffa over å ikkje få sendt alle. Samtidig så fekk eg sende dei eg kunne få sendt. Bak meg var det folk i kø, og eg syns eg hadde brukt vel lang tid på noko som eg hadde forestilt meg skulle gå veldig greit. 

Eg skjønte at det ikkje nytta å prøve med fleire forklaringar. Eg ville uansett berre få sende to av postkorta. Så då var det berre å få kjøpt to frimerke og få sendt avgårde desse to korta i posten... 

Det var merkeleg å oppleve dette. Noko liknande har eg ikkje opplevd i La Paz, sjølv om eg har sendt ein del post der eg har skrive avsendar og kryssa over. Kvifor var det slik på postkontoret i Sucre? Eg forstod det ikkje. Hadde det noko med makt å gjere? Var dette viktigare for postfunksjonæren enn at ho fekk selt nokon frimerke? Eg undrast... 

Enda på historien var at eg tok med meg postkorta og brevet til La Paz. På tirsdag drog eg på postkontoret i sentrum. Eg gjekk til skranka og la fram posten eg skulle sende på disken. Det var med ei viss spenning. Ville postfunksjonæren seie noko om denne adressa som var kryssa over? Eg fekk ingen kommentar på det. Breva måtte vegast. Deretter kom ho tilbake til skranka og sa summen eg måtte betale i porto. Posten blei sendt...

Ingen kommentarer:

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

In The Land Of The NORTHERN LIGTHS